خاکم به سر ، زغصه به سر ، خاک  اگر  کنم

                            خاک وطن که رفت ، چه خاکی بسر کنم؟

آوخ کلاه نیست وطن تا که از سرم

                                     برداشتند ،  فکر   کلاهی دگر  کنم

مرد آن بود که این کلهش بر سر است و من:

                            نا  مردم  ار  به  بی کله ،  آنی  بسر  کنم

من آن نیم که یکسره  تدبیر مملکت

                                    تسلیم هرزه  گرد  قضا  و  قدر  کنم

زیر و  زبر  اگر  نکنی  خاک  خصم  ما

                                   ای چرخ ! زیر وروی تو ، زیر و زبر  کنم

جائی ست آرزویم ، اگر من به آن رسم

                                  از روی نعش لشکر دشمن  گذر  کنم

هر آنچه می کنی؟بکن ای دشمن قوی !

                            من  نیز  اگر  قوی شدم  از  تو   بتر کنم !!

من آن نیم  که به مرگ  طبیعی  شوم  هلاک

                              وین کاسه خون به بستر راحت هدر کنم

معشوق«عشقی»ای وطن،ای عشق پاک من!

                         ای آن که ذکر عشق  تو  شام  و  سحر  کنم:

«عشقت نه سرسری است که از سر بدر شود»

                        مهرت  نه  عارضیست   که   جای   دگر   کنم

« عشق تو در وجودم و مهر تو در دلم»
                                « باشیر  اندرون شد و با جان به در کنم »