مرگ ناصري

با آوازي يكدست،

                يكدست

دنباله چوبين بار

              در قفايش

خطّي سنگين و مرتعش

بر خاك مي كشيد.

"- تاج خاري برسرش بگذاريد!"

و آواز  ِ دراز ِ دنباله بار

در هذيان ِ دردش

                يكدست

رشته ئي آتشين

                   مي رشت.

"- شتاب كن ناصري، شتاب كن!"

از رحمتي كه در جان خويش يافت

                                       سبك شد

و چونان قوئي مغرور

در زلالي خويشتن نگريست

"- تازيانه اش بزنيد!"

رشته ئ چرمباف

                 فرود آمد.

و ريسمان ِ بي انتهاي ِ سرخ

در طول ِ خويش

           از گرهي بزرگ.

                              بر گذشت.

"- شتاب كن ناصري، شتاب كن!"

***

از صف غوغاي تماشا ئيان

"العارز"،

گام زنان راه خود را گرفت

دست ها

در پس ِ پشت

به هم در افكنده،

و جانش را از آزار ِ گران ِ ديني گزنده

آزاد يافت:

"- مگر خود نمي خواست، ورنه ميتوانست!"

***

آسمان كوتاه

به سنگيني

بر آواز ِ روي در خاموشي ِ رحم

فرو افتاد.

سوگواران، به خاكپشته  برشدند

و خورشيد و ماه

 به هم

           بر آمد.