چند روزي است چيزي ننوشته ام.دستم به نوشتن، به قلم، نمي رود.نمي دانم چرا؟شايد به اين دليل که آن چه را مي خواهم نمي توانم بنويسم و آن چه مي نويسم هم راضي ام نمي کند.به هر حال تا دوباره دل و دماغ نوشتن پيدا کنم، اين شعر زنده ياد "احمدشاملو" را به دوست آزاده ام "علي اکبر موسوي" که بي گناه در بند است و "تنها يکي نه" او را بدان چاله کشانده است، تقديم مي کنم:

*****************

جخ امروز از مادر نزاده‌ام...

جخ امروز

            از مادر نزاده‌ام

نه!

عمر ِ جهان بر من گذشته است.

نزديک‌ترين خاطره‌ام خاطره‌ی قرن‌هاست.

بارها به خونِمان کشيدند

به ياد آر،

و تنها دست‌آورد ِ کشتار

نان‌پاره‌ی بي‌قاتق ِ سفره‌ی بي‌برکت ِ ما بود.

اعراب فريب‌ام دادند

بُرج ِ موريانه را به دستان ِ پُرپينه‌ی خويش بر ايشان در گشودم،

مرا و هم‌گان را بر نطع ِ سياه نشاندند و

                                                        گردن زدند.

نماز گزاردم و قتل ِ عام شدم

                            که رافضي‌ام دانستند.

نماز گزاردم و قتل ِ عام شدم

                            که قِرمَطي‌ام دانستند.

آن‌گاه قرار نهادند که ما و برادران ِمان يکديگر را بکشيم و

اين

کوتاه‌ترين طريق ِ وصول ِ به بهشت بود!

به ياد آر

که تنها دست‌آورد ِ کشتار

جُل‌پاره‌ی بي‌قدر ِ عورت ِ ما بود.

خوش‌بيني‌ برادرت تُرکان را آواز داد

                                       تو را و مرا گردن زدند.

سفاهت ِ من چنگيزيان را آواز داد

                                       تو را و همگان را گردن زدند.

يوغ ِ ورزاو بر گردن ِمان نهادند.

                       گاوآهن بر ما بستند

                                     بر گُرده‌مان نشستند

                                            و گورستاني چندان بي‌مرز شيار کردند

                                                                          که بازماند‌گان را

                                                                          هنوز از چشم

                                                                          خونابه روان است.

کوچ ِ غريب را به ياد آر

                  از غُربتي به غُربت ِ ديگر،

                                       تا جُست‌وجوی ايمان

                                                 تنها فضيلت ِ ما باشد.

به ياد آر:

تاريخ ِ ما بي‌قراری بود

نه باوری

نه وطني.

□

نه،

     جخ امروز

               از مادر

                      نزاده‌ام.