پيروزي انقلاب نيکاراگوا مايه اميدواري توده هاي تحت ستم شد و جاني ديگر به انقلابيون ضد امريکايي امريکاي لاتين داد.دانيل ارتگا رهبر کمونيست جنبش به رياست جمهوري رسيد و زمام امور را به دست گرفت.

         امريکايي ها از آغاز مخالف حکومت ساندنيست ها بودند اما ظاهرا به رئيس جمهوري که از راي مردم بر آمده بود احترام مي گذاشتند.گر چه دست امريکايي ها در شورش هاي کنتراها که موجب تضعيف ساندنيست ها شد،ديده مي شد.

         "نيکيتا چامورو" زني بود که به عنوان رقيب ارتگا وارد مبارزه انتخاباتي شد.او آشکارا از حمايت امريکايي ها برخوردار بود و خود نيز در تبليغات اتخاباتی اين نزديکي را پنهان نمي کرد.مردم نيکاراگوا در يک انتخابات آزاد که ساندنيست ها هم به سلامت آن اقرار کردند،به چامورو که از جانب همان سرکرده امپرياليست هاي جهان حمايت مي شد آري گفتند و به ارتگا و ساندنيست ها نه!

        ساندنيست ها انقلابيون متمدن و دمکراتي بودند که به آرا مردم خود حرمت گذاشتند و کنار رفتند تا با کم کردن فاصله خود با جامعه نيکاراگوا، دوباره به صحنه بيايند و امروز دوباره "دانيل ارتگا" در يک انتخابات با نظارت بين المللي به صحنه باز مي گردد و نيکاراگوا يک بار ديگر چهره زيباي دمکراسي را به نمايش مي گذارد.

       دانیل ارتگای امروز سیاستمدار ۶۰ ساله ای است که می داند مبارزه با امریکا در پیشرفت نیکاراگوا خود را نشان می دهد.او احترام به مالکیت خصوصی در کشور و تنش زدایی در عرصه بین المللی را شعار خود کرد و با جیمی کارتر نشست و برنامه های خود را به امریکایی ها اعلام کرد.

        ساندنیست ها هم در خیابان ها راه افتادند با این شعار:"به صلح فرصت نفس کشیدن دهیم"