روزی که یکی از خبرنگاران "ایرنا" زنگ زد تا خبر توقیف "آیینه جنوب" را به من بدهد و نظرم را بگیرد، گفتم:"بنویسید پروردگارا این قربانی را از ما بپذیر!"

امروز "هم میهن" دیگری قربانی شد و باز همان جمله را به خاطر آوردم.به نظر من شهید محتاج فاتحه خوانی "قاعدین بالفطره" نیست.چه نیاری است که من بنشینم و برای هم میهن و هم میهنانم مرثیه بخوانم.

*

چرا هم میهن را بستند؟به گمان من کرباسچی نمی دانست که او و طبف اصلاح طلب به شرطی می توانند در صحنه سیاسی حضور داشته باشند که معقول باشند و به قواعد بازی دو جناح گردن بگذارند اما رفتار ایشان و روزنامه شان نشان داد که هنوز به آن درجه از هنر!! نرسیده اند که شایستگی بازیگری در یک سناریوی منسجم را داشته باشند و درنیافته اند که چرا جواز انتشار مجدد گرفته اند!

هم میهن می خواست تالی روزنامه های رفته و به گودال افتاده باشد و خاطرات سال های 76 تا 80 را تازه کند.یادآوری آن روزها ممکن بود دوباره در ذهن خامان و "دنیانادیدگان" هوس هایی مشکل ساز بیافریند.

برخورد هم میهن با ماجرای خواب دیدن آقای جنتی نشان داد که گردانندگان این روزنامه پیام انتخابات شوراهای دوم و مجلس و ریاست جمهوری و به ویژه شوراهای سوم را نگرفته اند و نمی خواهند به راهی بروند که مثلا "اعتماد ملی" می رود.ایشان به راهی دیگر می رفتند و راه دیگر آدابی دارد که اینان مبادی آن آداب نیستند!

ورود دوباره هم میهن به آرامشگاه "بستگان" را گرامی می داریم و از خداوند متعال برای کرباسچی سرفرازی بیشتر و برای "هم میهن" و هم میهنان آرزوی علو درجات داریم.مجلس ختم هم به امید دم مسیحا برگزار نمی کنیم!!