چه بنویسم؟

تنها آهی و افسوسی سهم من است!

در کنار آتشی که از تو و از کاروان تو در جانم می ماند می نشینم و به یادت قلم برمی دارم و می نویسم.می نویسم همان خاطراتی که تو بر آن تاکید داشتی که نوشته شود تا برای آیندگان بماند.

یادم نمی رود:"دادفر تو الان قدر این مذاکرات کمیسیون اصل نود رو نمی دونی.باید اینا رو نوشت و تو چن جا نگه داشت.اینا تاریخ سرزمینته پسر!"

رفتی! اما احمد آقا این سرزمین نفرین شده ما همیشه باید براش درس عبرت نوشت بدون این که این درس ها به کارش بیاد!